موضوع اصلی رمان گاردریل:
درون من گرگی نهفته است، زخمی و فرسوده از جنگهای بیپایان برای بقا. او در ژرفای غاری تاریک، پناه گرفته و زخمهایش را آرام میلیسد. اما روزی که زمان انتقام فرا رسد… هیچکس از خشم او در ولین نخواهد بود؛ همه را به تاریکی غار خواهم کشاند.
مقداری از متن رمان گاردریل:
سوین که تازه به جمع ما پیوسته بود تبسمی رو به عسل زد و گفت: -خوش اومدی عسل. -عسل: مرسی عزیزم… -سوین: شما باهم آشنا شمشاهده کرد؟ پیش دستی کردم و قبل از اینکه عسل چیزی بگوید، بیان کردم: آره دیشامگاه عسل جونو دیدم الانم داشتم بهش میگفتم که قراره زن عموی تو بشم… سوین با شنیدن حرفم نگاه هایش درشت شد و متعجب نگاهم کرد… لبخندی که قصد خودنمایی روی لبم را داشت به سختی محو کردم و دیدهکی به سوین زدم… عسل: مبارکه… انتظار داشتم به ما هم بگید نیوان میخواد ازدواج کنه… سوین که با دیدن نگاهکم متوجه شده بود قصد اذیت کردن دارم چهره اش را از آن حالت شگفت زده خارج کرد و اضافه کرد: یهویی شد عزیزم… ایشالا عروسیشون دعتتون میکنیم. لبخند مصنوعی زد و از سوین تشکر کرد ولی نگاهش به من بود… کاملا خصمانه و پر کینه… انگار با نگاهش تهمتوجه شدم میکرد.
اهمیتی ندادم و روبه سوین گفتم: من میرم تو عزیزم اگه کاریم داشتی صدام کن… سوین لبخند زد و باشه ای گفت… نگاهم را به اطراف چرخاندم خبری از واتیار نبود… کل حیاط را از نظر گذراندم اما نبود. بیخیال شانه ای بالا انداختم و به طرف داخل رفتم… جلوی ورودی که رسیدم نیوان در حال بیرون آمدن بود… از کنارم که رد میشد لبخندی زد و آرام گفت: فعلا هنوز دو قدم بیشتر فاصله نگراهی شده بود که صوتیش زدم… به طرفم چرخید: -جانم چیزی احتیاج داری؟ با دیدن این همه مهربانی اش عذاب وجدان میگحرکت کردم… خجالت زده سرم را پایین انداختم و با لحن معذبی اظهار کردم: -من فکرامو کردم با… مکث کردم… اظهار کردنش برایم سخت بود… حس خوبی به این قضیه نداشتم… کف دست راستم را مشت کردم و ناخن های کشیدهم را به کف دستم فشار دادم… دستم سوزش گحرکت کرده بود ولی از فشارش کم نکردم انگار قصد تنبیه خودم را داشتم… -با تصمیمتون موافقم…
یعنی میدونید فکر میکنم چاره ای جز این ندارم… بخدا قلبم نمیتمایل داشت برای شما هم دردسر درست کنم اما انگار مجبورم… کف دست راستش را داخل جیبش برد و مهربان گفت: -این حرفو نزن من خودم خواستم… تن آوایش را پایین آورد و زمزمه کرد: از ته دلم… نمیاطلاع داشتم این حرف نیوان را چطور تعبیر کنم ولی مطمئنا این رفتار هایش به نفع من تمام میشد… -مرسی که کمکم میکنید واقعا تو این شرایط تنها امیدم به شماس… بعد از تمام شدن حرفم صبر نکردم تا نیوان چیزی بگوید و به داخل رفتم… روی مبل تک نفره ی نشیمن طبقه بالا جای گرفتم و اندیشیدم چطور میتوانم به ان مدارکی که میخواهم کف دسترسی پیدا کنم. حالا که هم نامدار نبود و هم نیوان فرصت مناسبی بود تا از چیزی که یک سال است سوهان روحم شده مطمئن شوم… به طرف اتاق واتیار رفتم… نمیدانستم چطور آنقدر راحت به او اعتماد کردم اما تنها کسی که آنجا میتوانست کمکم کند واتیار بود…
امیدوار بودم داخل اتاقش باشد و برای پیدا کردنش لازم نباشد کل عمارت را بگردم… با دو انگشتم تقه ای به در زدم. خیلی تند در را باز کرد… انگار پشت در توقف کرده بود… نگاهی به سر تا پایم انداخت و با لحن سردی جویا شد: چی میخوای؟ قلبم میمیل داشت جواب کوبنده ای به این مقلب حرف زدنش بدهم ولی حالا وقتش نبود… نگاهم روی بازوی لخت و آن خالکوبی های عجیبش قرار گرفت… سوال های زیادی درمورد زندگی واتیار ذهنم را درگیر کرده بود اما اصلا قلبم نمیخواست با جویا شدن سوال شخصی خودم را به او نزدیک کنم… فعلا کارهای مهمتری برای انجام دادن داشتم… ملایم بازدمم را بیرون دادم و بیان کردم: به کمکت احتیاج دارم. نگاه هایش را تنگ کرد و اخم کمرنگی بین ابرو هایش نشاند… -واتیار: چه کمکی؟؟ خواهش کردن از واتیار برایم عذاب آور بود اما ظاهرا مجبور بودم… -میشه… میشه یه بار دیگه دوربینارو از کار بندازی؟؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن