موضوع اصلی رمان هایکا مرد مرموز من:
دختری جوان، بیخبر از آنچه در پیش رو دارد، رازدار مردی مرموز میشود؛ مردی که درگیر زخمهای گذشته و عشق گمشدهایست که هنوز در دلش زنده است. او تصمیم میگیرد به این مرد کمک کند تا گذشته را رها کرده، ردِ دلدادگی قدیمیاش را پیدا کند و حیات تازهای آغاز کند. اما هرچه بیشتر وارد دنیای مرد میشود، مرز میان کمک و قلبباختگی برایش محو میشود… آیا او فقط واسطهای برای بازگرداندن دلدادگی قدیمیست یا خودش به ملایمی جای آن دلدادگی را میگیرد؟
مقداری از متن رمان هایکا مرد مرموز من:
درسم تموم میشد و میتونستم با پولی که تمام این سالها کنار هایکا بودن جمع کرده بودم، خرج خرید یا اجارهی یه واحد تجاری کنم و به عنوان یه روانپزشک مطبم رو افتتاح کنم. در کنارش هم، از باقی پول کمی که برام مونده بود، یه سوئیت کوچیک اجاره کنم و تا جمع شدن پول برای یه جای بزرگتر، همونجا بمونم. بعد از گذشت چند روزی از حضور نیوشا کنارمون، تازه بهانهگیریهای مدل به مقلبش شروع شد. راهی شدار و اخلاقش من رو یاد ثریا مینداخت؛ مدام یه ایراد میگحرکت کرد. چیزی نبود که به نظرش خوب باشه؛ از نظافت خونه و چیدمان و ظرفهای آشپزخونه گراهی شده تا اتوی لباسها، غذا خوردن و تیپ و رفتار هایکا.
خودم که کلافه و عصبی شده بودم به کنار، هایکا هم باز همون هایکای سابق شده بود: عصبی و منزوی. تمام زحماتی که برای ترک سیگارش کشیده بودم، همه بر باد راهی شده بود و حالا دو برابر قبل سیگار میکشید.
بهخاطر نیوشا لباسهای تیره میپوشید تا جلف نباشه. با تمام وجودم دلواپسش بودم، ولی از طرفی هم خودش مقصر بود که اجازهی ورود مجدداًی نیوشا رو به حیاتش داده بود. به صورتم تو شیشهی دودیِ فر نگاه کردم. صورتم لاغر و چشمهام گود افتاده بود. بهشدت خسته بودم، خیلی زیاد. هر روز بیشتر از دیروز حس افسردگی میکردم. از اون بدتر، این بود که چیزی تا پایان سال تحصیلی و فارغالتحصیلیم نمونده بود، اما هیچ انگیزهای برای درس خوندن نداشتم و این واقعاً یه فاجعه بود. نفسم رو محکم بیرون دادم، موهام رو مرتب کردم، ظرف غذا رو برداشتم و به پذیرایی حرکت کردم. نیوشا صورتش رو به صورت بیروح هایکا چسبونده بود و با لوندی و عشوهگری، توی گوشش چیزی زمزمه کرد. هایکا خیره و با اخم به اجزای صورتش نگاه کرد و با دیدن من که روبروشون از حرکت ایستاده بودم، بازوش رو از حصار کف دستهای نیوشا آزاد کرد و صاف قرار گرفت.
نیوشا شوکه نگاهم کرد و عصبی، قاشق رو به کف بشقاب کشید. به روی خودم نیاوردم و ظرف غذا رو جلوشون روی میز گذاشتم. عقبگرد کردم تا به سمت آشپزخونه برم که با صدای نیوشا به زمین میخکوب شدم: – وایسا ببینم. ایستادم و خیره نگاهش کردم. غذا رو کمی به هم زد و با صورتی که انگار چندشش شده بود، بیان کرد: – این آشغال چیه درست کردی؟ هایکا نیمنگاهی به من و نیوشا انداخت. عزمم رو جزم کردم و جدی گفتم: – غذاییه که هایکا باید بهخاطر آزردهی معدهاش بخوره تا دوباره دچار مشکل نشه. با حرص، ابروش رو بالا انداخت و اضافه کرد: – اول از اینکه کشمش دُم داره! هایکا “نه” و “آقا”. مثل اینکه یادت حرکت کرده تو اینجا فقط یه کلفت یا خدمتکاری؟ پسرخالهات نیست که به اسم کوچیک صوتش میزنی. دوم اینکه هایکا اگه این کثافت رو بخوره، بدتر خونریزی معده میکنه تا اینکه حالش بهتر بشه. داشتم از شدت بغض خفه میشدم
ولی با جویدن گوشهی لپم از جمع شدن اشک توی نگاههام جلوگیری کردم. جای اشک، تمام دهنم مزهی خون گراهی شد. از اینکه به برکت خدا میبیان کرد «کثافت»، عصبی شدم. دلم میتمایل داشت خرخرهش رو بجوم. با دست ضربهای به ظرف زد و بیان کرد: – بار اول و آخرت باشه از این جرتوپرتها درست میکنی. بردار اینو ببر خودت بخور. زنگ میزنم به رستوران، برامون غذا بیاره. جلو راهی شدم و ظرف رو برداشتم. هایکا که تا اون لحظه دستهاش رو توی هم گره کرده بود و روی میز گذاشته بود، سرش رو بالا آورد و به پشتی صندلی تکیه داد و با اخم رو کرد به من و بیان کرد: – وایسا. بعد، مسیر نگاهش رو عوض کرد و رو به نیوشا گفت: – میتونی غذا درست کنی؟ – کی؟ من؟ – اوهوم. – آره خب. کف دست به سینه شد و قاطعانه اضافه کرد: – پس پاشو درست کن. – حالا؟ الان که دیگه دیره، عشق من. – پس تو که نمیتونی، همینم درست کنی… الکی ایراد نگیر.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن