موضوع اصلی رمان مقبره لیا
لیا، دانشجوی باستانشناسی، برای پیوستن به گروه کاوش در مصر، دست به تغییری بزرگ میزند و دانشگاهش را عوض میکند. ورود او به دانشگاه جمتوجه شد، با برخورد به استادی خواستنی و مغرور هممسیر است. دنیل آندو، استادی که فانتزیهای داغ و جسورانهای در سر دارد، زیستن لیا را دگرگون میکند. ولی وقتی دانشجویش باشی، حد و مرزها از بین میروند و شیطنتهای دنیل هیچ پایانی ندارد.
مقداری از متن رمان مقبره لیا:
حتی در آن نور تاریک و روشن خیابان هم میشد درک کرد مست است. یکی از آنها به من اشاره کرد و گفت: — تو این وقت شامگاه اینجا چیکار میکنی؟ یکی دیگر از آنها که جوانتر بود، به سمت من وارد شد و بیان کرد: — یه خدمتکار که دیرش شده؟ میخوای برسونیمت؟ نفر سوم کشیده ریز خندید و گفت: — فعلاً که خودمونم موندیم… چطوره همینجا مهموین بگیم و سرگرم بشیم؟ کاش درو نبسته بودم. کاش… کاش با تحمل حقارت پیش دنیل مونده بودم… قبل از اینکه آن مرد جوان بازومو بگیره، با تمام توان برگشتم تا فرار کنم، ولی محکم به سینه لخت دنیل خوردم. چنان از متوجه شدنش مسرور شده بودم که در این لحظه میتونستم بغلش کنم. دستش دور کمرم حلقه شد و رو به اون مرد گفت: — به به! بساطتون رو زودتر از اینجا جمع کنید تا زنگ نزدم به پلیس. اما آن مرد جوان همچنان سرخوش به سمت من رسید و گفت: — سریع نرو داداش، این مال ماست…
کف دستشو به سمت من آورد تا بازومو بگیره و منو از بغل دنیل بکشه بیرون، که دنیل دستشو گحرکت کرد و پیچوند. صدای خورد شدن استخون رو گوش دادم و قلبم پیچید. داد اون مرد مست بلند شد و دوستاش حمله کردن سمت ما. ولی دنیل سری برگشت تو خونه و درو کوبید. حالا نردههای در آهنی بزرگ تنها پلصله ما بودن. یکی از مردا سعی کرد از نردهها بره بالا که دنیل اضافه کرد: — دور تا دور خونه دوربینهای امنیتی هستم. اون مرد با تردید به دنیل خیره شد. دنیل یه کد رو وارد کرد و قبل از اینکه اون مرد شروع به حرف زدن کنه، اون مردا دویدن سمت ماشین و دنیل اضافه کرد: — دنیل آندو هستم، ساکن عمارت ۸۰۲. میتمایل داشتم گزارش مزاحمت بدم. جلوی ماشینم چند تا مرد مست و یه ماشین خراب. ممنون میشم رسید یکی کنید. اینو اضافه کرد و گوشیو گذاشت. اون مردا هم شروع به هول دادن ماشینشون کردن و پسری که دنیل دستشو پیچونده بود، با تنفر داد زد
— جواب این کارتو میگیری، بچه سوسول! بعد با انگشت به من اشاره کرد و گفت: — تو هم همینطور کوچولو! با ترس بهش نگاه کردم که دنیل گفت: — بهش توجه نکن. اون فردا حتی یادش نمیاد دستش چیکار شده. حالا شوکه برگشتم سمت دنیل. نگاهش تو صورتم چرخید و یهو برآشفته گفت: — تو واقعا عقل نداری که اینوقت شامگاه از خونه زدی بیرون؟ اونم تو این ناحیه؟ آب دهنمو قورت دادم و چیزی نگفتم. تو شوک و ترس و تنش بودم. مغزم کار نمیکرد. دنیل نگاهش رو نگاهها و اشکهام چرخید و اینبار یکم آرومتر بیان کرد: — تو واقعا اولین بارت بود؟ بازم حقارت… بازم اون حس سنگین کوچیک شدن. نگاهمو ازش گرفتم و اظهار کردم: — بسه… همه یه اولیباری دارن! اما تو حق نداری… منو تحقیر کنی. سکوت شد بینمون… از زبان دنیل: شوکه به نیمرخ لیا چشم دوختم. باید باور میکردم این دختر واقعا تا حالا کسی رو نبوسیده بود؟ واقعا؟
چی میگفت؟ تحقیر؟ بینمون خاموشی بود. نمیدونستم چی بگم! تا حالا تو چندین موقعیت قرار نگحرکت کرده بودم. بازوی لیا رو گحرکت کردم و چرخوندمش به سمت خودم. همچنان نگاهم نمیکرد. اگه واقعا این اامان بار لیا بوده باشه… من گند زده بودم بهش. ولی هنوز باورم نمیشد اامان بارش باشه. هر دو بازوش رو گراهی شدم و اظهار کردم: — به من نگاه کن لیا… ولی به حرفم گوش نکرد. دیدهها هیچوقت به من دروغ نمیگن. اینبار با قاطعیت بیشتری گفتم: — به من نگاه کن لیا… اینبار آروم سرشو قد بلند کرد و دیدههای خیس و وحشت کردهاش رو به من دوخت. حتی از پشت شیشههای عینک هم دلربای چشمهاش خیرهکننده بود. و معصومیت… جذاب. آره… لیا دروغ ناضافه کرده بود. ولی… این یکی… لیا واقعا یه دختر دستنخورده بود. نگاهش تو دیدههام چرخید. تحملبرانگیز شده بودم. حالا با خبر داشتن این حقیقت براش خبشدم به لبهاش و گفتم: — بذار از اول شروع کنیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن