موضوع اصلی رمان قسم به سیاهی نگاهانت
پسر عموم بود… او معبود من بر این کرهٔ خاکی بود. آن کس که با همهٔ ناپاکیهایم مرا پذیرفت و پروراند و برخلاف پدر و مادرم، هرگز به دورم نریخت. در برابر زن بابا و فرزندانش پاسدارم بود و به مأوای امن و یگانهٔ من بقلب شد. جای خالی تمام محرومیتهایم را او آکند. اما همین شخص، روزگاری کاری کرد که جانکاهترین صدمه را بر وجودم وارد آورد. کدام دختر است که عاشق شاهزادهٔ حکایتهایش نگردد؟ من عاشقش بودم، اما او چراکه دوست دیرینم را دید، قلببستهاش گشت و به من پشت نمود. روح و بدنم را به تباهی کشاند. حتی به خاطر دروغهای آن زن، مرا که روزگاری عزیز کرده بود، مضروب ساخت و قید تمام خانواده را زد و از عمارت حرکت کرد. ولی یار نایارش به وی خیانت کرد و او نیز تمام آن تلخیهای شکست و افسردگیای را چشید که من چشیده بودم… و حالا پس از چهار سال بازگشته تا …
مقداری از متن رمان قسم به سیاهی نگاهانت:
تماس قطع میشه و ذهنم توی تاریکی غرق میشه. پس چرا.. سرم با شدت میچرخه سمت آرش خان اون چی میدونه که اینقدر اصرار داشت زنگ بزنم؟ نکنه اتفاقی افتاده؟ نکنه… بهسرعت به سمتش قدم برمیدارم، ترمشاهده کردم جاشو به وحشت میده. نکنه بلایی سرش آورده. شاید متوجه شده من نمیشکنم، تمایل داشته با این کار منو وادار کنه به جدایی. با فریاد از الگوی زندگیم، همون کسی که یه روز بهش افتخار میکردم، میپرسم: –زنم کجاست؟! پیش دوستاش نیست! مطمئنم تو یه کاری کردی؛ بگو چیکارش کردی؟! اون هم داد میکشه، کشیدهتر از من و میگه: –خفه شو پسره احمق! من به زن نکبت تو چیکار دارم؟ باورم نمیشه هنوز هم فکر میکنی براش اتفاقی افتاده. اون مغز فندقیتو به کار بنداز فرهاد! یه زمانی باهوش بودی، چی شد پس؟ دروغای اون دختره کورت کرده؟ نمیتونی ببینی داره چه غلطی میکنه؟! تنم داغ میشه، مثل تنور. کف دستم میلرزه و شقیقهم تیر میکشه، سرم در آستانه انفجاره فریاد میزنم: –نکبت خودتی! در مورد زن من درست حرف بزن.
کجاست؟ چیکارش کردی؟! ذهنم داره صحنه سازی میکنه سناریو مینویسه اما من نمیخوام باور کنم نمیخوام… یه لگد به گلدون خالی کنار تخت میزنم و با متوجه شدن صوتی خُرد شدنش، داد من هم کشیدهتر میشه. –من میخوامش، میفهمی؟ من این دختره رو میخوام تو هیچ غلطی نمیتونی بکنی! نه الان، نه صد سال دیگه، حتی اگه آسمون به زمین بیاد هم تو نمیتونی اونو از دیدهم بندازی! تو نگاهاش زل میزنم، محکم و بی لرزش –اینو تو اون مغزت فرو کن آقای ملکان. –چه تمایل داشتنی وقتی که نمیدونی زنت کدوم قبرستون و با کیه؟ حرفش مثل گل و لای میچسبه به تن و روحم و داره خفهم میکنه ولی همون ته نفس لعنتی که مونده رو جمع میکنم و از سپیدهای که به مرز جنون رسوندتم دفاع میکنم. –زن من هر جا باشه، به تو هیچ ربطی نداره از اینجا برو، برو میخوام برم پیداش کنم. تبسم کجش عمیقتر میشه با همون لحن مسخرهای که مثل خوره افتاده به جونم ادامه میده: –هه! هنوز میخوای پیداش کنی؟ بذار خودم بگم اون
عروسک نکبتت کجاست. –دهنتو ببند، در مورد زن من درست حرف بزن چرا دست از سر حیاتم برنمیداری؟ قد بلند میشه و میاد جلو. دیده تو دیده، سرد و محکم –پس خودت بگو، زیستنت کجاست؟ یهو ته دلم خالی میشه، یه خلا لعنتی، درست وسط سینهم. هیچی برای گفتن ندارم خدا لعنتت کنه سپیده… چرا منو انداختی تو این وضعیت؟ چرا دروغ گفتی؟ چرا منو اینجوری جلوی این آدم تحقیر کردی؟ کم کم افکارم دارن به سمت بدی کشیده میشن، جایی که یه آوا تو ذهنم پچ پچ میکرد: “به اون گزینه فکر نکن.. اون عاشقته” –اضافه کردی راهی شده چالوس، درسته؟ خیره نگاهش میکنم قلبم میخواد ذهنش رو بخونم.–نه با دوستاش.. اما.. دلم وایمیسته نفسم بالا نمیاد مثل وقتی که توی تاریکی یه نور میبینی و چشماتو میبندی که اذیت نشی… دقیقا شامگاهیه همون لحظهست، دیدههامو میبندم، نمیخوام واقعیت رو ببینم! به سختی لب میزنم: –پس با کی… سرش رو میندازه پایین آروم و خجالتزده –من الان توی همون حالم… همون حالی که خجالت
میکشیدم تو نگاهای زن و بچهی مسعود نگاه کنم. خجالت؟ چرا؟ چرا داره زن منو با زن مسعود مقایسه میکنه؟ سپیده همچین کاری نمیکنه، مگه نه؟! نه! میدونم که نمیکنه! من سر دلدادگیم، عزیزترینهامو شکستم اون منو اینجوری آواره نمیکنه! کف دستم میره روی سینهم و به دلم میگم: “آروم باش … فراموش کردی که اون دوسِت داره؟” ولی عقلم نیشخند میزنه عقلم همیشه بیرحمه –نمیخوای بگی کجاست؟ جون کندن، فقط بی نفس شدن نیست شاید همینه… همین ندونستن، همین شک، همین بوی خیانت که از دور به مشام میرسه… آرش خان لب میزنه: –اومدم بهت بگم… بگم تا ببینی که به خاطر کی از ما بریدی. میتمایل داشتم خیانتش رو بکوبم تو صورتت ولی وقتی متوجه شدمت کف دستو پام شل شد. چطوری بگم وقتی دلم نمیاد؟ خیانت … واژهای که مدام توی سرم تکرار میشه… خیانت… خیانت… خیانت… دلم تو کف دستای عقلم داره له میشه همهی حرکت کرداراش جلوی دیدهم رژه میرن، دیر اومدنهاش… فرارهاش از من… چیزایی که میگفت کار منه… اما من یادم نمیومد …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن