موضوع اصلی رمان رنجنامه فرنگیس:
فرنگیس سالها بارِ سنگین زخمهای ناگفته و رنجهای بیدرمان را بر دوش کشیده بود. نمیاطلاع داشت چه چیزی او را به نقطه فروپاشی رساند؛ تقدیر، یا تنها یک تلنگر ساده. هممدت، درگیریهای پلیس با شامگاهکهای از قاچاقچیان مواد مخدر، سرنوشت او را به خط اول اخبار کشاند. حالا زندگی پرپیچوخم فرنگیس برای یک خبرنگار جوان، سوژهای داغ و وسوسهانگیز شده بود؛ ولی او نمیاطلاع داشت که پا گذاشتن به این داستان، خودش را هم درگیر زخمها و خطرهایی خواهد کرد که فرنگیس سالهاست با آنها دست و پنجه نرم میکند.
مقداری از متن رمان رنجنامه فرنگیس:
مداخله های گاه و بیگاهمون سعی داشتیم این سرنوشت شوم رو به عقب بندازیم! حمزه هم تو زندان بیکار نقرار گرفت و حسابی پول خرج کرد و تا میتونست تاریخ اعدام رو عقب میانداخت. یه روزگار اسد سراسیمه اومد خونه و به اسماعیل گفت: -حمزه از زندان فرارکرده! اسماعیل اخماش تو هم راهی شد، اسد اظهار کرد: -اسی بسیار میترسم. این حمزه الان مثل مار زخمیه، تا زهرش رو بهت نریزه دست از سرت برنمیداره! اسماعیل خندید و دستش رو گذاشت رو شونه ی اسد و اضافه کرد: -داداشی اینقدر نترس، هیچ غلطی نمیتونه بکنه! فرنگیس صورتش رو با دست هاش پوشوند، مطمئن بودم که دیگه نمیتونه ادامه بده، صورتش یکپارچه قرمز شده بود. رودابه اظهار کرد: -دوباره فشارش حرکت کرده بالا. گیسو جان شما که میدونین مولین بزرگ ضعف اعصاب داره. از لحن گله آمیز رودابه متوجه شدم که دیگه باید جلسه ی اون روزگار رو تعطیل کنیم.
با اشاره به سرگرد فلاح بهش فهموندم که وقت بازجویی تمومه و باید ادامهشو به روز دیگه موکول کنه! بازوی باریکاندام و نحیف فرنگیس رو نوازش کردم و آروم اضافه کردم: -ببخشید، میدونم یادآوریش براتون بسیار سخته! با سر حرفمو تأیید کرد. یاد حرفش افتادم که روزگار اول بهم اظهار کرده بود: -حیات من و اسد که زندگی نبود! اگه بشنوی دل غصه میگیری! از جام قد بلند شدم و گفتم: -مراقب خودتون باشین. حرفی نزد. همونطور سرش تو تنش فرو راهی شده بود، به اتفاق سرگرد از خونه ی فرنگیس بیرون اومدیم. نیما بدون مقدمه یه جوری که انگار داشت با خودش حرف میزد اضافه کرد: -درسته، ما ردشو تا اهواز زدیم. حتما بازم تو اهواز تو یه سوراخی قایم شده! این دیگه کیه؟ فقط فکر کار و مأموریتشه! انگار نه انگارکه با این سوال و جواباش پیرزن بیچاره رو به مرز سکته رسونده. -یعنی از ملاقات امروزگارتون با فرنگیس همین یه مورد کف دستگیرتون شد؟
به وسیله ی گیسو قهرمانی وسط خیابون جا بمونه و ضایع بشه، تا همین جا براش کافی بود. زدم رو ترمز و ماشین رو نگه داشتم. داشت به سمتم می اومد، وقتی متوجه شد واز حرکت ایستادم قدمهاش رو کندترکرد، جلوی ماشین که رسید شیشه رو دادم پایین و با بیمیلی و محض رضای خدا اظهار کردم: -سوار شین! موهای فرخوردهش ریخته بود تو صورتش، با خنده اضافه کرد: -خانم قهرمانی، فرمون ماشینتون سفت نیست؟ برای چی میپرسه؟ -فرمون؟! -بله! فرمون، همون وسیله ی دایره شکلی که کف دستتاتون روشه. همون که باهاش جهت ماشین رو کنترل میکنین. آخه کی به این اضافه کرده که بانمکه؟! -بله خودم میدونم فرمون چیه، از سوالتون سر درنیاوردم! -بیاین پایین. -نه بهشدت دیرم شده، شما بفرمایین سوار شین. تو موهاش کف دست برد و از جلوی صورتش کنارشون زد. بعد دولا شد و انگار داره یه راز بزرگ رو باهام درمیون میذاره گفت: -خانم قهرمانی ماشینتون پنچر شده.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن