موضوع اصلی رمان راز قلببند:
این داستان روایتی است از زیستن رایحه؛ دختری که در سایهسختگیریهای پدر و برادرش بزرگ شده و همواره با راهی شدارهای سرد و بیمهر آنها کف دست و پنجه نرم کرده. با تمام این سختیها، رایحه در رشته طراحی در دانشگاه بهشدت موفق است و همیشگی از طرف استادانش تشویق میشود. ولی در قلبش چیزی بیش از موفقیت دانشگاهی دارد؛ او به پسری به نام پیمان دل بسته و به طور مخفیانه با او رابطهای برقرار کرده. با فاش شدن این رابطه، رایحه به حقیقتی تلخ پی میبرد؛ پیمان به قصد انتقام به او نزدیک شده. ولی چرا؟ برای اطلاع داشتن ادامه این داستان پر از پیچوتاب، باید آن را بخوانید.
مقداری از متن رمان راز دلبند:
آماده شدم و از خونه بیرون زدم. بی هدف توی خیابانها قدم میزدم. به رفت و آمد آدم ها نگاه میکردم. از پیمان هیچ خبری نداشتم و قلبم نمیتمایل داشت ازش خبری بگیرم. شاید خسته بودم. شاید هم نگاه و رفتار دیشبش اینطور رویم تاثیر گذاشته بود. شاید هم… از ترس و وحشت زیاد به این حال عجیب رسیده بودم. روی نیمکتی توی پارک جای گرفتم و ساندویچم را گاز میزدم. چند ساعت بود توی خیابان ها بودم؟! و چقدر جالب که حتی یک نفر سراغم را نمیگرفت. تبسم روی لبم آمد… تلخ شد… طعم ساندویچ را زهرمار کرد. و من با آب فرو دادم و خودم را مجبور کردم تا ته زهرماری اش را بخورم.
عصر شد… غروب شد… به فیروزگاره زنگ زدم… بی پاسخ ماند. فیروزگاره درحال پیاده کردن نقشه های مسخره اش بود! قلبم برایش میسوخت. شب شد. هوا تاریک شد. کسی زنگ نزد. کسی سراغم را نگحرکت کرد. ساعت نُه… َده… ده و نیم… یازده… پیمان زنگ نزد. دلم له شد. توی خلا مانده بودم. به خونه مادرش برگشتم و من که جز آنجا جای دیگری نداشتم. مادرش خانه بود… پدرش هم… شیوا هم. انا پیمان… سلام دادم. شیوا پاسخم نداد. پدرش گرم جوابم را داد و مادرش با تعلل: -شام خوردی رایحه جان؟ مادرش چشم میدزدید. کمی رنگ پریده به نظر میرسید.
شیوا زانوهانش را بغل گراهی شده و بی هدف به نقطه ای خیره مانده بود. کوتاه جواب دادم: -میل ندارم. دیگر تعارف و هیچی ناضافه کرد. به دیده میمتوجه شدم که فضای خانه سردتر و عجیب تر از همیشه است. نمیخواستم بپرسم، ولی نشد… و از همان مستانه جویا شدم: -پیمان برنگشته؟ آوایش ضعیف بود: -نه… سر تکان دادم و وارد اتاق کوچکی شدم که تا حدودی میشد اظهار کرد مال من و پیمان است. و از همان لحظه چیزی مثل سنگ راه نفسم را گحرکت کرد. خاموشی و وهم اتاق داشت خفه ام میکرد. ساعت دوازده شامگاه بود. نمیخواستم به پیمان زنگ بزنم. باید خودش میمیل داشت که برگردد.
باید خودش میمیل داشت که قلبش پیش من باشد… توی این اتاق باشد… قلبش تنگ و نگران کسی باشد که جز او دیگر هیچکس را ندارد. ولی همچنان منتظرم میگذاشت و من را تا لب مرگ میبرد و برمیگرداند. دیشامگاه آن همه حرف زدم… خواهش و التماس کردم… به او فهماندم که همه جوره برای ساختن زندگیمان کنارش هستم… و حالا او فقط باید برمیگشت. ولی هنوز یک ساعت هم نشده بود منتظر بازگشتش بودم… که چند تقه ی آرام به در خورد و سپس در باز شد. با متوجه شدن مستانه، بی حرکت همانطور قرار گرفته ماندم. نگاهش… باعث میشد دلم یخ بزند. و او حتی تبسم هم نداشت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن