موضوع اصلی رمان دیوانه رقاص:
لقبش ویکتور بود، اما همه میدونستن با تسلیم میونهای نداره. مردی که فقط شنیدن اسمش کافی بود تا سایهی ترس روی دیوار قلبها بیفته. میگفت دلی توی سینهاش نیست، سرد، بیاحساس، شکستناپذیر. ولی کی فکرشو میکرد قلبِ یخزدهی ویکتور، یه روزگار توی چرخشهای شیطنتآمیز یه رقاص فرفری گیر کنه؟ رقاصی که نیومده بود فقط برق بندازه توی سالن، اومده بود تا بزرگترین افسانهی بیرحمی رو به زانو دربیاره…
مقداری از متن رمان دیوانه رقاص:
چشمام رو لوس کردم و اینقدر به خودم فشار آوردم تا اشک تو دیدهام جمع شه. با مشاهده کردن اشک تو دیدهام رنگ نگاهش تغییر کرد و دستم رو شل تر گراهی شد. -هی دختر چی شد؟ دردت گرف… هنوز جمله اش تموم نشده بود که با زانوم محکم کوبیدم لای پاش. عربده ی دردناکش کشیده شد و از درد زانو زد رو زمین. نفس زنون موهای چسبیده به صورتم رو کنار زدم و جلوی پاش خم شدم. فیس تو فیس چهره ی دردناکش، با لبخند پررنگی اضافه کردم: -کی بود میاظهار کرد نمیتونم کاری کنم زانو بزنی؟ و در ادامه ی حرفم، مغرور گفتم : -شرط رو باختی ویکتور. من تورو به زانو درآوردم. دخترا جیغی از شادی کشیدن و پسرا بهت زده نگاهم کردن. توی چهره ی دردناک ویکتور هم برق تحسین رو میمشاهده کردم. با تبسم کف دستم رو سمتش دراز کردم. -ببخشید نمیتمایل داشتم اینکارو کنم. ولی باید یه جوری روت رو کم میکردم تا فکر نکنی من ضعیفم. نفس عمیقی کشید
دائم عین دخترا قهر میکنی! بیا یه ناخنم بکار خودت راحت کن. و دلخور نگاه ویکتور کردم. -تو بیان کردی من هر شرطی بزارم قبول میکنی. ولی الان داری نامردی میکنی. اخم کمرنگی کرد. -من نامردی نکردم و زیر قولمم نمیزنم… تخس نگاهش کردم. -خب پس بدویید آشتی کنید. همو بغل کنین آشتی بیاین، چراکه کاملا غیر قابل تحمل و یبس شدین. حالم داره ازتون بهم میخوره. و رو به دخترا نگاهکی زدم و ادامه دادم . -اگه آشتی کنین خاله واستون شکلات میخره هااا. با حرفی که زدم، قیافه احساس حرصی تر شد و آوای خنده دخترا بلند شد. حتی میا هم میریز خندید. -شوکا بخدا یکی میزنم دهنت هم نونت شه هم آبت. پرو انگشت وسطم گراهی شدم سمتش. -باشه. بیا بیاااا . و دوباره طلبکار ویکتور نگاه کردم. -اشتی نمیایین نه؟ ویکتور و احسان وقتی درک کردن هیچ جاده فراری وجود نداره، با قیافه ای که یبسی ازش میبارید، به سمت هم قدم برداشتن.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن