دانلود رمان در خلوت یک گرگ از فاطمه لطفی

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان در خلوت یک گرگ از فاطمه لطفی

چکیده خلاصه رمان در خلوت یک گرگ :

رمان در خلوت یک گرگ سرگذشت فردی است که دچار بیماری روانی آگروفوبیاست و تبعات آن در زندگی شخصی، اجتماعی و عاطفی آن.

مقداری از متن رمان در خلوت یک گرگ :

نگاه قلبخورم را از در و دیوار سبزرنگ گرفتم و سعی کردم به هیاهویی که بقیه راه انداخته اند توجه نکنم.

به سختی قلبخورم! از خود احمق و نادانم قلبخورم که با ندانم کاری پایم را به اینجا کشانده ام.

خودم هیچ ، حتی مجبور شدم با شرمندگی و تاسف با آقاجانم تماس بگیرم و بگویم به دنبالم بیاید. او با نگرانی پرسیده بود کجایم و من از شرم لبهایم را روی هم فشرده و زمزمه کرده بودم:

_کلانتری!

همین…و او بی هیچ حرف دیگری اضافه کرده بود زود خودش را می رساند.

آه خدا لعنتم کند.

حواسم پرت آوای مژگان شد که میتمایل داشت با سلیطه بازی خودش را تبرئه کند:

_اصلا شما به چه حقی میخوای یه دختر جوون رو شب اینجا نگه داری؟ مگه دزد گراهی شدید؟ ی مهمونی ساده که جرم نیست!

سرگرد بود یا سروان نمیدانم، ولی همان که با یونیفرم مخصوص پشت میز نشسته بود ، با اخم های درهم و کنایه اضافه کرد:

_یه مهمونی ساده؟ دخترجون تو روت میشه اینو به من بگی! بوی دود و گل و سیگار و هزارتا کوفت و زهرمار غیر مجاز دیگه همه جارو پر کرده بود وقتی جمعتون کردن!

همه‌ی اونایی که بی حرف فرستادیم بازداشگاه شیش و هفت می‌زدن بسکه معلوم نبود تو اون خراب شده چی زدن!!! همین که اظهار کردم تا مدتس که تماس نگیری خانوادت بیان مهمون مایی.

راست میگفت ، بچه هایی را که مست و پاتیل بودند یا مواد زده در هپروت ، یکراست فرستاده بودند بازداشتگاه، تکلیفشان جدا بود.

مژگان کف دستش را با شتاب در هوا تکان داد و با صوتی مرتعشی گفت:

_ میگم ننه بابام خارجن چطوری بگم بیان آقا؟؟؟

مژگان هم راست میگفت‌ پدرمادرش به یک مسافرت یک ماهه راهی شده بودند لهستان .

اوهم فرصت را غنیمت شمرده، کل دانشگاهشان را، هرکه را که میشناخت و نمیشناخت دعوت گراهی شده بود به یک پارتی مجلل.

من هم به واسطه‌ی اشوان دعوت شده بودم، دوست پسر مژگان و پسر عمه‌ی عزیز من! مگر کف دستم به این پسرعمه‌ی عزیز نمی رسید… پوست تنش را میکندم! با رسیدن پلیس ها ، همه‌مان را پبچانده و فلنگ را بسته بود!

پوفی کشیدم و پا روی پا انداختم که بین هیاهوی جمعیت در اتاق برای بار هزارم باز شد.

با دیدن آقا جانم سراسیمه کشیده شدم و با چشمانی شرمسار، لب های رنگ پریده ام را روی هم فشردم. آقاجانم نگاه مضطربش را در اتاق دور داد تا پیدایم کرد و خیره ماند. سرم را پایین انداختم و لعنت دیگر بر خود و وسوسه های اشوان فرستادم.

از کلانتری که بیرون زدیم، باز هم کلامی حرف نزد. سکوت آقاجان نشانه‌ی دلخوری اش بود، میخبر داشتم!ولی روی قلبجویی کردن هم نداشتم. به دنبالش سوار ماشین شدم و لب هایم را جویدم. عاقبت ، نزدیک منزل بودیم که با پشیمانی، به سختی صدایم را آزاد کردم:

_ آقاجون؟

کف دست چروکیده اش از روی فرمان کنده شد و روی دستم قرار گرفت. لعنت به من!

آوای همیشه مهربانش اینبار کمی آزرده به گوشم رسید:

_ تو دختر عاقلی هستی خزر! اونقدر عاقلی که منو مادرجونت به خودمون اجازه ندادیم یکبارهم برات محدودیتی بزاریم! اونقدر عاقلی که داری جادهی میشی تک و تنها و مستقل یه شهر غریب زیستنتو بسازی، قد به قد پیشرفت کنی. واسه همینه که انتظار نداشتم یه همچنی شبی بیام و از چنین جایی ببرمت.

مکث کرد و من شرمنده‌تر در خود فرو حرکت کردم و او ادامه داد:

_ تو تصمیماتت و انتخابات دقت کنم دخترم. همچین مهمونایی ، همچین دوست و رفیق هایی، همچین جاهایی در شان شخصیت تو نیست خزرجان.

با صدای ریزی اضافه کردم:

_ببخشید. به دعوت اشوان نتونستم جواب رد بدم. میشناسیش که تا آدمو راضی نکنه کف دست برنمیداره. قرار نبود کار به کلانتری بکشه، منتها نمیدونم اصلا کی پلیس‌ها یهو ریختن داخل.

سری تکان داد و سؤال کرد:

_پس خود پدرصلواتیش کجا بود؟ ندیدمش!

لب گزیدم و ملایمتر اضافه کردم:

_ فلنگو بست!

به‌سرعت نگاهش به سمتم چرخید و من خشم را در چشمان همواره مهربانش مشاهده کردم. بی غیرتی که زیر لب پچ زد را گوش دادم و تمایل داشتم برای تبرئه‌ی اشوان حرفی بزنم ولی مشاهده کردم خود نیز کم گناهکار نیستم . پس همان بهتر بیشتر از این حرف نمیزدم.

با رسیدن به منزل نگاهی به ساعت انداختم، ۱۲ شب! مطمئن بودم خانوم جان روسری گل‌دارش را به سر بسته و در حیاط منتظرمان نشسته بود. ماشین را در حیاط که پارک کردیم من توانستم قامت خمیده‌ی خانوم جان را روی پله ها ببینم ، میشناختمش دیگر! لب‌هایم را روی هم فشردم و پیاده شدم.

خانوم جان نگاهی به سر و رویم کرد و با دلواپسی لب زد:

_خوبی قندم؟ خیره این وقت شامگاه زنگ زدی به محمود بیاد دنبالت! پس ماشین خودت چیشده؟

لبخند پریشانی به رویش زدم تا خیالش آسوده شود. دستش را گرفته و فشردم:

_خوبم خانوم جون. بیا داخل میگم برات، چیزی نیست.

خودم را به اتاق رساندم و خسته شروع به کندن لباس هایم کردم. مشغول پاک کردن آرایش ماسیده ام بودم که خانوم جان داخل شد و در را پشت سرش بست.

دلواپس و دستپاچه روی تخت قرار گرفت و منتظر نگاهم کرد. کمی محکمتر پد را روی پوستم کشیدم و درحالی که نگاهم به آیینه بود بار دیگر‌لب هایم را روی هم مفشار دادم. آهسته شروع کردم و پیرزن را بیشتر از این منتظر نگذاشتم:

_ با اشوان راهی شده بودیم مهمونی دوستش. گفته بود یه مهمونی معماماه و خودمونی! ولی نه معماما بود نه خودمونی! شانس منه دیگه… پلیسا مثل مور و ملخ ریختن جمعمون کردن بردن کلانتری!

خانوم جان سرش را تکان داد و گفت:

_ خیر نببینه این اشوان که همیشگی مایه دردسره برات خزر.

تک خنده ای کردم و درحالی که موهایم را باز کرده و کف دستی بینشان کشیدم گفتم:

_ تازه قسمت حرص درارش اینجاست، تا پلیسا اومدن معلوم نیست از کجا پیچوند حرکت کرد!

خانوم جان عصبی تر روی پایش کوبید و تشر زد:

_ پسره‌ی خیرنمشاهده کرده! صدبار بهت گفتم با طناب پوسیده این مارمولک جایی نرو!

_چیکارش کنم مادر من؟! خودت که میشناسیش تا به کاری که میخواد مجبورت نکنه کف دست از سرت برنمیداره!

_اینقدر رو ندی بهش، محلش نزاری حساب کار کف دستش میاد. تا دم رفتن اینجوری برات دردسر نسازه.

خسته کش و قوسی به بدنم دادم و توضیح دادم:

_ هی میگم اینسری محلش نمیزارم ولی نمیشه. قلبم نمیاد، دوستش دارم بی همه چیزو! از بچگی رفیق بوده برام!

دستی به زانوی دردناکش کشید و بلند شد:

_رفیق بوده درست. اما انگار هرچی بزگتر میشه رسم رفاقت یادش میره.

به سمت در راهی شد، دیدم که برای بیرون راهی شدن کف دست کف دست کرد و عاقبت سؤال کرد:

_ میگم قندم؟

_جانم؟

_کسی اونجا اذیتت نکرد؟

با گیجی از منظورش سوال کردم:

_نه اذیت چی؟

کلافه نوچی کرد:

_ای بابا یعنی میگم بلا ملا که سرت نیاوردن خدای نکرده؟

با چشمان گرد و متعجب به خنده افتادم و بین خنده هایم خیالش را راحت کردم:

_ نه قربونت برم نه! بلای چی آخه…

انگار که خیالش راحت شده باشد سرش را تکان داد و پیش از بستن در گفت:

_برو برو بخواب خسته‌ای فرداهم کلی کار داری.

او راهی شد و من روی تختم آوار شدم.خمیازه کشان زیر پتو خزیدم و به محض نگاه بستن خوابم برد.

با گشودن پلکهایم اامان چیزی که متوجه شدم، چمدان های گوشه‌ی اتاق بود.

با کرختی حرکتی به گردنم دادم و دیده از ریخت و پاش های دیشامگاه گراهی شدم. امروز مرخصی ام تمام میشد و دیگر باید می‌رفتم!

از شرکتی که در مشهد مشغول به کار بودم به شعبه‌ی اصلی در تهران منتقل شده بودم. قراربود هفته جدید پیش رو ، کارم را در آنجا شروع کنم. دراین مهلت یک هفته مرخصی مدام به این فکر میکردم که خانوم جان و آقاجان با وجود دلواپسی هایشان همانطور که هیچ وقت مانع تصمیمات من نشدند، مانع نقل مکانم به تهران هم نشدند.

و قطعا این برشی از خوشبختی های من بود که پدربزرگ و مادربزرگم با وجود سن و سال زیادشان با افکار های قدیمی و کوته‌بینانه مرا محدود نمیکردند.

کشی و قوسی به تنم دادم و از تخت کشیده شدم. امروز انبوهی کار داشتم که تا ساعت پرواز باید تمامشان میکردم. موهای کوتاهم را شانه کشیدم تا از بهم ریختگی در‍آیند. سپس ترجیح دادم اول ریخت و پاش های دیشامگاه را سرو سولین دهم و بعد بیرون روم.

چون میخبر داشتم به محض اینکه به بهانه صبحانه و سرویس بیرون زنم، جمع کردن این بلبشوی دیشامگاه را هی کش خواهم داد تا دقیقه ی نود.

ساعتی بعد همه چیز در اتاق سرجای خودش بود و من صبحانه ای که خانوم جان تدارک دیده بود را با اشتها خوردم.

خدا خیر دهد آقاجان را، صبح زود رفته و ماشینم را از جلوی آپارتمان مژگان آورده بود.

به خودم قول داده بودم این روزگار آخر را حسابی با آن دو وقت بگذرانم. به خصوص که شامگاه مهمان داشتیم و خانوم جان، عمه ها و عموهایم را با خانواده هایشان برای خداحافظی دعوت گرفته بود. پیرزن فکر می‌کرد قرار است بروم و دیگر بازنگردم!

درهفته ای که گذشت من بارها به او اطمینان خاطر داده بودم که زود به زود به متوجه شدارشان خواهم آمد و او حسابی روزی بارها توصیه کرده بود که تنها حیات کردن در شهر درندشتی مثل تهران خیلی خطرآفرین است و من باید حواسم را جمع کرده و مراقب خودم باشم.

قرار بود تا پیدا کردن منزل‌ی مناسبی برای اجاره، مدتی کوتاه را در خونه‌ی دایی جانم بمانم. تنها کسی که از خانواده‌ی مادری برایم مانده بود!

یاداوری این حقیقت که من پدر و مادرم را در یک سانحه‌ی رانندگی ، در کودکی از دست داده ام خیلی تلخ بود. ولی خب تلخ تر میشد وقتی تنها اقوام مادرت از دار جهان در یک برادر خلاصه میشد.

دایی جانم گویا مادرم را در من جستجو میکرد که آن طور عاشقانه دوستم داشت. چهره‌ی من ، چهره‌ی یکدانه خواهر از کف دست راهی شده اش را برایش تداعی میکرد.

افکارم را در گوشه‌ای از ذهنم جمع کردم .حالا همانطور که به توصیه های آقاجان راجب چگونگی جا و مکان منزل گوش میکردم، مشغول پاک کردن لپه های درون سینی گرد و بزرگ برنجی شدم. خانوم جان نیز لابه لای صحبت‌های آقاجان نکته ای را اضافه میکرد و من نیز با حوصله گوش میدادم و به خاطر می سپردم.

تا شب مشغول تدارکات شام بودیم و خانوم جان مدام با مضطربی هزار و یک سفارش به من میکرد. دلواپسی هایش برایم قابل درک بود، سالها زحمتم را به دوش کشیده بود، بی اعتراض!

از کودکی علاوه بر کنار وارد شدن با نبود پسر و عروسش باید نوه‌ی خردسالش را نیز تر و خشک و تربیت میکرد، انگار که فرزند دیگری بودم، فرزندی زیرا زنگوله‌ی پای تابوت.

اامان مهمان ها عمه نورا و خانواده اش بودند، و اشوانی که با لبخندی خبیث وارد شد. به کنارش خزیدم و بیشگونی از بازوی باریک‌اندامش گراهی شدم:

_الدنگ حالا دیگه منو قال میزاری؟

بازویش را با دست فشرد و مثل خودم پچ پچ وار با خنده اضافه کرد: _ جونِ تو وقت تنگ بود.

لگدی به ساق پایش زدم و با حرص رد شدم.

کم‌کم کل خانواده در خانه‌ی قدیمی و یاد انگیز آقاجان جمع شدند. عطر خوش طعم قیمه ‌ی خانوم جان همه را مست کرده بود و من با خود فکر میکردم از این به بعد باید طعم غذاهای لذیذ خانوم جان را در خواب ببینم.

طعم بی نظیر غذاهایش به تنم گوشت شده بود و من اصلا دختر لاغری نبودم و همه اینها تقصیر خانوم جان و آن دستپخت بهشتی اش بود.

شام به طرز خاطره انگیزی خورده شد و من تند خودم را به حمام رساندم تا دوش کوتاهیی بگیرم. وقت برای کمک کردن نداشتم و خیالم به حضور دختر ها برای کمک به خانوم جان راحت بود.

قرار بود قبل رفتن به فرودگاه به حرم حرکت کرده و با امام نیز خداحافظی میکردم! پس تند لباسهایم را تن زدم. سه چمدان کوچک و بزرگ کل زندگیم را در خود جا کرده بود. سرم را از اتاق بیرون بردم و بین هیاهو کشیده داد زدم: اشوان؟! بیا کمک.

رمان پیشنهادی مشابه این مطلب:

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان حریق از فاطمه لطفی