دانلود رمان حبس ابد از دل آرا دشت بهشت و مهسا رمضانی

سد مقاومتم می‌شکنه و اشکم جاده می‌گیره. پرده رو می‌ندازم و از پنجره فاصله می‌گیرم. «بد جایی توقف کردم نه؟! نه راه پیش دارم نه دل پس کشیدن… شکل احمق‌هام؟!» «پرهام خواهش می‌کنم این‌طوری نگو.» «تو از اولش بهم گفتی ما به درد هم نمی‌خوریم… یه حسی بهم می‌گه حرف آخرت هم همینه ولی نمی‌تونم پا پس بکشم… لعنتی… آتیش گحرکت کردم یادگار!!! وقتی بوسیدت آتیش گحرکت کردم.» و صدای هق‌هقش فضای گوشی رو پر می‌کنه. کنار دیوار سر می‌خورم و لیوان رو تو دستام می‌فشارم تا به سمتی پرتش نکنم. «دارم دیوونه می‌شم! اون شوهرته و من نمی‌تونم حرفی بزنم! هیچ قانونی نمی‌تونه حق دلمو بگیره! یادگار تو بیشتر حق منی نه اون! تو که اینو می‌دونی!» «نه پرهام!» «چرا می‌دونی! وقتی من همیشگی همجاده تو بودم اون کجا بود؟! از اولش کوتاهی کردم که پیشقدم نشدم و به جای اون بی‌غیرت عقدت نکردم.

حالا روزگاری صد بار خودمو لعنت می‌کنم. من یه احمقم؛ احمق.» «نباید این‌طور باهاش حرف می‌زدی! حالا همه جا رو پر می‌کنه.» اون هم به چشمام زل می‌زنه. «تو هم نباید اجازه می‌دادی اینقدر چشاتو زیبا آرایش کنن! حالا باعث می‌شی به خودم لعنت بفرستم.» «نبیان کرده بودی قراره این همه سرش منت بذارن! معلوم نبود کدومتون چی بهش اضافه کرده بودین که یکی دو هفته پیش جنازشو بردم بیمارستان از شدت تب و لرز.» پرهام اولین کسیه که نگاهش رو به من می‌دوزه و نگرانی و دلخوری هموقت تو نگاهش موج می‌زنه. دردم رو فهمیدی نه؟! درد از کف دست دادن تو بود پرهام… تبسم رضایت روی لبم می‌نشینه و به سمت اتاق عطاخان پا شتاب‌زده می‌کنم. پشت در اتاق یه بار دیگه آرزو می‌کنم حرف‌های تکراری نزنه و بعد ضربه می‌زنم. «بیا تو.» سعی می‌کنم پوزخندم رو نسبت به لحنش کنترل کنم و وارد اتاق میشم.

روبروش که می‌نشینم چند ثانیه نگاهم می‌کنه. کمی طولانی‌تر از همیشه! «خوب خوابیدی؟» مهربون شدی عطاخان! مرا می‌شناسی؟! از کی این همه محبت خرج من می‌کنی؟ ملایم سرم رو به نشانه «بله» خم می‌کنم. «سفارش دادم برات خونه رو مبله کنن. پرستو به‌شدت از کارشون تعریف می‌کرد.» لب‌هاش رو برمی‌چینه. سعی می‌کنم پوزخند نزنم. «من که از این چیزا سر در نمیارم! سپردمش به بچه‌ها.» کنترلش ممکن نیست و پوزخند روی لبم جا خوش می‌کنه. «خیلی ممنون.» ساکت میشه، کم‌کم ابروهاش درهم میره: «خودم تمایل داشتم این کارو برات انجام بدم… احتیاجی به تشکر نیست!» مشکل همین‌جاست عطاخان! باز هم به نفع خودت تصمیم می‌گیری؛ اما این بار همه چیز فرق می‌کنه. حداقل از نظر من! نفس عمیقی می‌گیرم تا مقابل ابروهای به‌هم گره‌خورده‌اش خودم رو نبازم. «و اگر… نخوام برم؟!»

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان صلت

مشاهده و دانلود ←

متوجه برجسته شدن رگ‌های پشت دستش میشم که ناشی از فشار دادنش روی کف دسته‌ی مبل هست. «نری که چی بشه؟! داری با کی لج می‌کنی؟» احمقانه‌ست اما… باز هم بغض می‌کنم: «نخواین که از خانواده‌ام دست بکشم.» تعجب رو تو نگاهش می‌بینم و من… همین رو می‌خوام. کمی خم میشه: «چرا…» جمله‌ش رو رها می‌کنه. نگفته می‌دونم چه می‌خواد بگه… از من نترس عطاخان! مانده تا گرگ بشم. بلند می‌شم و این بار تبسمی از ته دل می‌زنم: «یه‌کم خرید دارم… با پرستو برم؟» اخم می‌کنه: «هر وقت میل داشتین برین بگو داوود ببرتون.» تشکر می‌کنم و از اتاق خارج می‌شم. داوود ببرتمان؟! کدوم یکی رو باور کنم؟ دک کردنم رو… یا بپا گذاشتنت رو؟! پس هنوز این یادگار کمی براتون ارزش داره! پرستو صورتش رو تقریباً به شیشه می‌چسبونه و با ذوقی مصنوعی میگه: «چی می‌شه اگه داداش نکبتم دولید بشه؟