دانلود رمان بوسه افعی از هلیا فارح

موضوع اصلی رمان بوسه افعی

مقداری از متن رمان بوسه افعی:

اسم را که متوجه شدم، تمام ساکتشی که رونیکا چند دقیقه قبل توی من ساخته بود، مرد. اوستا هم دید. لعنتی. آوام کاملاً سرد شد: حالا دیگر مطمئنیم. کاوه؟ سر تکان دادم. خودش نه. پس؟ عکس را بزرگ کردم: آرسام وثوق. اوستا چند ثانیه ساکت شد. آن هنوز زنده است؟ ظاهراً. فکر می‌کردم سه سال پیش حرکت کرده. من هم. و حالا برگشته برای رونیکا؟ نگاهم حرکت کرد سمت در اتاقش. نه. مکث کردم. برگشته برای من. پس چرا رونیکا؟ دستم دور گوشی سفت شد. چراکه درک کرده تنها چیزی که می‌تواند من را از فکر کردن بیندازد… دوباره به در خیره شدم. اوست. اوستا بسیار ساکت اظهار کرد: حالا چی؟ لبخندم سرد شد. همان تبسمی که اوستا خوب می‌شناخت. حالا دیگر من نمی‌روم دنبالش. اوستا اخم کرد: یعنی؟ می‌گذاریم خودش فکر کند موفق شده. و؟ بگذار نزدیک‌تر شود. اوستا نگاهم کرد: خطرش؟ برای رونیکا صفر. چطور؟ از فردا هر چیزی که درباره‌ی او می‌بیند، چیزی است که من می‌خواهم ببیند.

اوستا به‌آرامی خندید: برگشتی. من هیچ‌وقت نحرکت کرده بودم. نگاه تیزی به او کردم: این اسم را وقتی رونیکا توی این خونه است نگو. اوستا سر تکان داد. باشه. بعد به‌شدت ملایم اضافه کرد: اما یک چیز را بدون رهام. چی؟ این بار اگر بازی را ببری اما رونیکا بفهمد از اول به او دروغ اضافه کردی… ساکت شد. من خودم جمله را کامل کردم: ممکن است تنها چیزی را ببازم که نمی‌خواهم ببازم. اوستا اضافه کرد: دقیقاً. نگاهم مجدداً راهی شد سمت درِ بسته. چند ساعت قبل دشمنم رونیکا را «چیزی برای از کف دست دادن» آوا زده بود. آن موقع عصبی شده بودم. حالا فهمیده بودم چیزی بدتر از خشمگینت وجود دارد: اینکه حق داشته باشد. زیرا پشت آن در، دختری خوابیده بود که به دروغ من اعتماد کرده بود. و من برای اامان بار توی تمام زندگی‌ام، واقعاً چیزی برای از کف دست دادن داشتم. فکر می‌کردم سخت‌ترین قسمت آن شامگاه، درک کردن این بود که یک آدم ناشناس توانسته تا جلوی پنت‌هاوس رهام جعبه بیاورد. اشتباه می‌کردم.

سخت‌ترین قسمت، ساعت یک و بیست دقیقه‌ی شب شروع شد؛ دقیقاً وقتی که اسم کیارش وسط آمد و من برای اامان بار متوجه شدم رهام صدر می‌تواند فقط با متوجه شدن اسم یک پسر، بدون اینکه حتی طرف را دیده باشد، از یک آدم نسبتاً قابل‌تحمل تبدیل شود به موجودی که احتمالاً اجدادش شخصاً با گرگ‌ها بزرگ شده بودند. گوشیم روی کانتر لرزید. اسم مولین افتاد روی صفحه. رهام که روبه‌رویم قرار گرفته بود، فقط یک نگاه به گوشی انداخت و اضافه کرد: جواب بده. سه بار زنگ زده. گوشی را برداشتم: خودم دیدم. پس چرا جواب ندادی؟ داشتم غذا می‌خوردم. غذا خوردن مانع جواب دادن تلفن نیست. شما چرا به تعداد تماس‌های مامان من هم دقت می‌کنید؟ رهام ابروهایش را کشید توی هم: رونیکا. جان؟ جواب بده قبل از اینکه مادرت فکر کند من دزدیدمت. تبسم زدم: با توجه به اینکه عملاً اجازه نمی‌دهی برگردم خونه، برداشت خیلی دوری نیست.

دیده‌هایش را بست: من الان واقعاً انرژی بحث جمتوجه شد ندارم. شما کلاً انرژی بحث با من را دارید. خودتان خبر ندارید. گوشی. نگاه. تماس را وصل کردم: سلام مامان. آوای مولین حتی قبل از اینکه جمله‌ی دومم را بگویم، فهماند قرار است شامگاه خوبی نداشته باشم: رونیکا، ساعت را متوجه شدی؟ به ساعت نگاه کردم: بله. چند شده؟ یک و… رهام به‌شدت ساکت از روبه‌رو گفت: بیست و یک دقیقه. نگاه غره راهی شدم. مامان اضافه کرد: صدای آقای صدر بود؟ آره. گوشی را بگذار روی بلندگو. ساکت گفتم: وای خدا. رهام ابرو بالا انداخت: چی؟ هیچی. اسپیکر را زدم. گذاشتم. مامان بدون مقدمه بیان کرد: آقای صدر، اول از همه واقعاً از شما ممنونم که امشب مراقب رونیکا بومشاهده کرد. من و پدرش واقعاً شرمنده شدیم که این همه زحمت برای شما درست شده. رهام همان لحظه لحنش عوض شد؛ نه آن لحن طلبکار و اعصاب‌خردکنی که با من داشت، کاملاً محترمانه و کنترل‌شده: خواهش می‌کنم خانم محققی. هیچ زحمتی نیست.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان طالع ترنج

مشاهده و دانلود ←