دانلود رمان اسارت بی پایان از مریم پیروند

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان اسارت بی پایان از مریم پیروند

چکیده خلاصه رمان اسارت بی پایان :

رمان اسارت بی‌ پایان زناشویی‌ ست و موضوع اصلی آن در مورد اختلافات دو زوج و عقاید و فرهنگ‌ بین دو خانواده‌ می‌باشد.

مقداری از متن رمان اسارت بی پایان :

مجبور شدم به حاجی بابام دروغ بگم تا به جشنِ تولد کاووس بیام.

کاووس بهترین دوستِ منه، از طریق کار با هم آشنا شدیم.

من یه عکاسم و بیشتر کارهام رو با آتلیه‌های به خصوصی قرارداد می‌بندم…

با کاووس هم از این طریق آشنا شدم. مدیر یه آتلیه معروفه، که گاهی برای شو یا جشن‌های عروسی منو به عنوان عکاس با خودش همجاده می‌کنه.

تقریبا هر دومون با همکاریم و بیشتر اوقاتم رو در آتلیه‌اش سپری می‌کنم. گاهی که حوصله‌مون سر می‌ره یا از کار کردن خسته می‌شیم، به کافه‌ی کوچیکِ کنار آتلیه‌اش می ریم و کنار هم نوشیدنی داغ و کیک سفارش می‌دیم..

کاووس عقاید و رفتارهاش بسیار شبیه منه و همین باعث شد بهترین دوستِ من بشه.

نمی‌تونستم از تولدش بگذرم.

ولی حاجی بابام راضی نبود بیام…

به دروغ بیان کردم دوستام برام یه جشنِ کوچیک تدارک مشاهده کردن تا قبل از متاهلی کنار هم جمع بشیم.

سه روزگار دیگه جشنِ عقدم بود، عقدِ منو امیریل‌… همون که آوازه‌اش توی کلِ فامیل پیچیده و وقتی به تمایل داشتگاریم اومد، همه دهن‌ها باز موند.

اون به هیچ وجه راضی نیست بهترین دوستِ من یه پسر باشه و من الان همه رو پیچوندم تا توی جشنِ تولدِ اون باشم.

اگه یه روزی بفهمه حتما با تعجب می‌گه “دخترِ حاجی، دختر حاجی مستوفی، تورو چه به این غلطا !!”

یا شایدم با اون صدای زمختش بگه ” وقتی اسمِ امیریل اومد روت، تو غلط کردی به رابطت ادامه دادی”

از بس خشک و رسمیه اسمش هم که به میون میاد آدم خوف می‌کنه.

دو خانواده ازش حساب می‌برن و یه جورایی همواره حرف حرفِ اونه.

منو هم یه تقریبا تحت تاثیر جذبه و ابهتش قرار داده…

ازش حساب می‌برم، اما نه در حدی که قید برنامه‌های خاصِ خودمو بزنم و به اون متکی باشم.

دوماهه نامزد کردیم می‌تونم بگم، تمام مکالمه‌مون طی این مدت به چند تا جمله هم نرسیده و این نشون می‌ده با هم اونقدری که باید، صمیمی نیستیم.

اون، جوری رفتار می‌کنه که من به‌شدت مسیر نمی‌بینم تا بهش نزدیک بشم.

دوبار با هم راهی شدیم سینما، خشک و سرد فقط به فیلم چشم دوخت و بعد از اتمامش گفت :

” چه فیلمِ بیخودی”

چندبار هم که برای خرید نامزدی و عقد رفتیم، مثل عصاقورت داده‌ها کنارم جاده می‌رفت و تنها حدِ نزدیکیش به من، دست گذاشتنش روی کمرم بود تا منو به جادهم هدایت کنه.

کسی از پشت دربرم گراهی شد و تا برگشتم به عقب با خنده اضافه کرد:

– خفه میشی اینقدر می‌خوری بیا یکم برقص کالری بسوزون.

دهنم‌ پر بود، سولمازو از خودم جدا کردم و گفتم:

– کف دست خودم که نیست. عاشقِ شیرینی‌ام.

– برقصیم؟

سرمو بالا دادم:

– بذار بچه‌ها جمع شن، بعد.

پوفی کشید و رفت. پیچیدم تا دوباره یه شیرینی بردارم که کسی روی کف دستم زد:

– خفه می‌شی دختر. اینقد نخور.

– چرا همه گیر دادن به شیرینی خوردنِ من، مگه نیومدیم تولد؟

کاووس اخم ریزی کرد :

– داری زیاده‌روی می‌کنی لااقل جا بذار برای شام و دسر…

– کف دست خودم نیست من وقتی شیرینی می‌بینم از خود بیخود می‌شم.

کنارم توقف کرد و یه جام از روی میز برداشت. می‌‌دونم به الکل گرایشِ زیادی داره و اون چیزی که توی دستشه نوشیدنی الکلیه.

جرعه‌ای ازش نوشید و چشماشو کمی تنگ کرد :

– نامزدت متوجه شد کجا میای؟

– بهش نبیان کردم… یعنی اضافه کردم اما نگفتم اومدم تولدِ تو… اضافه کردم یه جشن دخترونه داریم، امشامگاه با دوستامم.

لبخند محوی زد و نگاهش روی لباسِ ساتنِ براقم که اندامم رو با فرمِ جذابیی جلوه می‌داد، ثابت موند و سیبکِ گلوش بعد از جرعه‌ی نوشیدنی، بالا وپایین راهی شد:

– نمتوجه شد پیزیرادی؟

– نه…

صدای امیر یل با بازتابِ قوی توی گوشم زنگ خورد :

” مطمئنی شب می‌خوای بمونی اونجا؟”

و صدای خودم که با دروغ بیان کردم :

– یه مهمونی دخترونه‌ست، خونواده‌شم هستن… می‌خوان مثلا سوپرایزم کنن، درست نیست نرَم.

کمی خاموشی کرد و من دودل بودنش رو به خوبی حس کردم:

– باشه اگه حاجی اجازه داده بری، منم حرفی ندارم، امیدوارم بهت خوش بگذره.

صدای کاووس منو از اوهام بیرون کشید:

– نخور الان حالت بد می‌شه‌.

مهرناز از دور آواش زد:

– کاووس، هی، شیت، با توام… طاووس طاووس..

تا اظهار کرد طاووس، کاووس پیچید به طرفش و‌ گفت:

– شنیدم بابا، هی صدا می‌زنه‌…

– بدو بیا بچه‌ها دم در معرکه گراهی شدن ، الان آوای همسایه‌هارو در میارن، مامور می‌ریزه اینجا.

کاووس حرکت کرد، منم خودمو با آهنگ سرگرم کردم.

کم کم توی سالن از ورود دوستای کاووس، داشت شلوغ می‌شد.

کمی با آهنگ رقصیدم و یه جام لیموناد برداشتم و مزه مزه کردم.

یه آینه‌ی بزرگ روبه روم بود و می‌تونستم خودمو توش ببینم.

حرکاتم و پیچ و تابی که به موهای کشیدهم و کمرم می‌دادم و خم می‌شدم.

نگاهم به نشونِ روی دستم افتاد و تبسمی روی لبم جا گراهی شد.

من این نشون‌و با ارزش‌تر از هرچیزی می‌دونم، زیرا صاحبِ این نشون هم برام با ارزشه، نمی‌گم عاشقشم، اما به خوبی درک می‌کنم که بهش قلب بستم.

رفتار مردونه و پرجذبه‌اش، برام خاصه و یه کشش بزرگ در من ایجاد کرده که همواره بهش جذب می‌شم.

طرز نگاهش، حرف زدنش، حالت پا انداختنِ روی پاهاش، یا همیشه کت و شلوار پوشیدنش که نشون می‌ده اون یه جنتلمنِ واقعیه و روی پوشش و لباسش، وسواسِ زیادی به خرج می‌ده و یا سنجیده حرف زدن‌هاش که نشون از پختگی و درونگراییش هستن.

حتی مقلب غذا خوردنش، که در یک‌لحظه نگاه یه جماعت رو به طرفِ خودش می‌کشه‌.

همیشگی قلبم می‌میل داشت با کسی ازدواج کنم که شامگاهیه اون باشه. مغرور و پر افتخار.

همه به خاطر تلاش و آوازه‌ی بزرگش بهش افتخار می‌کنن و اونو مورد تحسین قرار می‌دن.

من دخترِ شرور و جسوری هستم ولی بی‌پروا، نه‌‌‌.

تا حالا کارِ خطایی انجام ندادم ولی دوست دارم تمام زوایای زندگی رو بشکافم و وارد جهانی هیجان و تجربه‌های جدید بشم.

همون‌طور که دوست دارم به امیریل، بیشتر نزدیک‌ بشم، اونقدر نزدیک که تمام اسرارِ زندگیش مثل یه کتابِ خوانا برام باز بشه.

توی یه خانواده تقریبا سنتی و مذهبی به جهان اومدم.‌ از روزی که عقلم به کار افتاد، حاجی بابا برام قصد کرد، توی بچگی مجبورم کرد نماز بخونم، به قولِ خودش باید تکالیفِ الهی انجام می‌دادم، به چیزهایی محکوم شدم که هیچ درکی ازشون نداشتم.‌

اینکه برای چی باید کارهای حاجی بابا رو تکرار کنم، یا چرا مثل معلمی که به شاگردش دیکته می‌ده، تمام میل داشته‌هاش رو مو به مو باید انجام بدم !

کم کم که بزرگ شدم و با جامعه‌ی امروزگار و آدم‌هایی که می‌تونن با صراحت دیدگاه خودشون رو بیان کنن، برخورد کردم، فهمیدم قرار نیست همه شامگاهیه حاجی بابام باشن.

قرار نیست بخاطر عقاید حاجی بابا، من مخیله‌م رو از چیزهایی پر کنم که درکی ازشون ندارم.

من به روابط گسترده‌تری نیاز داشتم. مثل رابطه‌ام با کاووس و جشن‌ها و پارتی‌های مختلطی که با هم می‌رفتیم.

اون باعث شد دیدِ منم گسترده‌تر بشه و از پیله‌ی امنِ خودم بیرون بیام و با دنیا ارتباط بهتری برقرار کنم.

من یه انسانِ آزادم که دوست دارم خودم جادهمو انتخاب کنم نه اینکه دیگران از قبل برام نسخه بپیچن.

نگاهامو بستم… با اون لباسِ تنگ و کفش‌های عروسکی و سفیدی که به پا داشتم، رقصم موزون و آروم بود.

موهام مثل باد روی هوا می‌رقصیدن و موج می‌گرفتن، شامگاهیه یه پرنسس بودم.

امیریل هیچ‌وقت نمی‌فهمه درونِ من چی می‌گذره، چراکه اونم عقایدی شامگاهیه به حاجی بابام داره.

شاید باهام مخالف نباشه و به عقایدم احترام بذاره، ولی قطعا نمی‌ذاره من با این سرو وضع جلوی مردای دیگه‌ای حاضر بشم و برقصم.

خداروشکر ایران نیست و برای موقعیت کاریش چند روزی هست که به استانبول راهی شده.

کف دستای گرمِ کاووس دور کمرم حلقه شدند و زیر گوشم اظهار کرد :

– برای رقصیدن با من، افتخار می‌دی بانوی دلربا؟

رمان پیشنهادی مشابه این مطلب:

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان آن شب از مریم ییروند

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان دل سوخته از مریم پیروند

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان راه سبز از مریم پیروند

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان یاس از مریم پیروند

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان در از مریم پیروند

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان زوال از مریم پیروند

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان سیاه نمایی از مریم پیروند

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان عشوه گر ۱ از مریم پیروند

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان عشوه گر ۲ از مریم پیروند

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان ژالین از مریم پیروند