موضوع اصلی رمان آواز قو:
این داستان، روایت زیستن پسری است که درگیر آشفتگیهای روحی و روانی خاص خود است. او برای فاصله گراهی شدن از گذشته و فضای شهر بوستون، موفق میشود بورسیه یکی از دانشگاههای معتبر مسکو را دریافت کند. آغاز ماجرای او در این سرزمین سرد، عجیب و متفاوت است؛ سفری که پر از تجربههای نو، فراز و نشیبهای سهمگین و دگرگونیهای عمیق درونی است. در نهایت، او به انسانی دیگر بدل میشود؛ انسانی پختهتر و آگاهتر. قول میدهم اگر این کتاب را آغاز کنید، بارها و بارها میل خواندن مجدداًاش در شما زنده خواهد شد. یادآوری: داستان ایرانی نیست و فضایی نسبتاً آزاد دارد. گروه سنی پیشنهادی: ۲۰ سال به بالا.
مقداری از متن رمان آواز قو:
دو سه روزگار گذشته بود… حقیقتش من آدمی نبودم که بیدلیل کسی رو برنجونم و برام بیاهمیت باشه. از درون اذیت میشدم، حتی اگه توی حرکت کردارم معلوم نبود. اون دختره کاری نکرده بود، فقط کنارم جای گرفته بود؛ من اما عصبی بودم، از جاهای دیگه. میمیل داشتم ازش عذرخواهی کنم ولی نمشاهده کردمش… کنار دریاچه، روی پل جای گرفته بودم و به غذا خوردن قوها نگاه میکردم. قوی خودم هم اون گوشه مشغول آببازی بود. همه قوها جفت بودن، اما چرا این یکی تنها بود؟ یعنی جفتش مرده بود؟ آخه میگن اگه یکی از قوها بمیره، اون یکی تا آخر تنها و ناراحت میمونه… برای اونم خوراکی انداختم ولی نخورد. قلبم نمیخواست افسرده ببینمش. قرار بود ظهر بریم رستورانی که خانوادهی رایلا اونجا بودن. من تو برخورد اول با آدما خوب نبودم، ولی نتونستم دعوتشو رد کنم. بالاخره همکلاسی خوبی بود و بهم لطف زیادی داشت.
– سلام رایلا… خوبی؟ زیبا شدی. لبخند زد و کف دستاشو باز کرد: – اَه جدی؟ صبح خریدمش… بریم، سرده، یخ زدم. کف دستمو کشید. توی ماشینش جای گرفتیم. – رانندگیم بهتر شده، جدی؟ – آره، ببین خودت. واقعاً بهتر شده بود، تاییدش کردم. رسیدیم جلوی رستورانی که یه طرفش به دریاچه میخورد. پیاده شدیم. خودش رو توی شیشهی ماشین درست کرد. منم منتظر موندم و کف دست کردم توی جیبم. بعد بهم چشم دوخت: – آرایشم خوبه؟ – آره، همیشه اینطوره… پایین موهاتو کوتاهتر کن، بسیار جذابه. خجالت کشیدم: – نظر لطفته. خندید و دوباره دستمو گراهی شد. با هم رفتیم تو. دستمو ول کرد و دوید بغل مامانباباش… بعدم برادرای شیطون هفتهشتسالشو بغل کرد. ناخودآگاه هم تبسم زدم، هم حس خوبی از خانوادش گحرکت کردم، هم دلم میل داشت جاش باشم… واقعاً امیدوارم هیچوقت خانوادهی کسی متلاشی نشه.
با صوتی رایلا به خودم اومدم: – اندرسون بیا دیگه. بیا پسرم… دوستت خجالتیه. تبسمی زدم و جلو راهی شدم. با مولینباباش کف دست دادم و لپ برادراشو کشیدم. اونا با گرمی باهام رفتار کردن و بهم خوشوارد شد اظهار کردن. توی جمعشون زود راحت شدم، خیلی صمیمی بودن. رایلا سیب دو نصفهشده رو با مادرش میخورد. پدرش هم باهام دوستانه راهی شدار میکرد؛ ته چهرهش منو یاد بابام مینداخت. برای همین باهاش مچ بودم. مادرش همش باهام شوخی میکرد. اما زیاد از خانوادم میجویا شدن و من دوست نداشتم جواب بدم. رایلا اینو فهمید و قضیه رو عوض کرد. پدرش پیکشو برداشت: – میخوای برای چه تخصصی بخونی؟ غذامو قورت دادم، نمیتمایل داشتم با دهن پر جواب بدم: – دل و عروق… دوست دارم، اگه توانش باشه. مادرش تبسم زد: – چه عالی! حتماً موفق میشی جانی. تشکر کردم. رایلا اضافه کرد: – باور میکنید ماها تا حالا این سوالو از هم نجویا شدیم؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن