النا و سایه‌های بی‌پایان پارت ۱۸

صدای آن طرف تلفن قطع شد و بعد از چند لحظه پدرش با ترمشاهده کرد جویا شد:
– دختر آقای رستگار رو؟
نیم نگاهی به پشت سرش انداخت که هیچی نمشاهده کرد. ناگهان به خود آمد و در ذهنش گذراند وقتی که با غضب سوار ماشین شده‌بود و توجه‌ای به او نکرده، او همان‌جا در بیمارستان مانده‌بود. به‌سرعت ماشین را پارک کرد و همان‌طور که به غرغرهای پدرش از آن طرف خط گوش می‌داد، هول‌ کرده پیاده شد و به‌سمت صنقلبیِ پشتِ صندلی شاگرد حرکت کرد و درِ ماشین عقب را باز کرد. النا که در جاپایی قرار گرفته و به در تکیه داده‌بود، با باز شدن در به عقب پرت شد که آریا به‌سرعت دستش را روی شانه‌ی او گذاشت و کنترلش کرد. دخترک وحشت کرده به پشتش خیره شد و بعد همان‌طور نشسته، خودش را در جاپایی به طرف دیگر کشید و پشت صندلی راننده قایم شد. آریا با متوجه شدنش خیالش جمع شد و آهی کشید، نگاهی به او انداخت و همان‌طور که گوشی کنار گوشش بود و پدرش بار دیگر داد و فریاد مسیر انداخته‌بود که چرا جواب نمیدی، زمزمه کرد:
– نمی‌دونم کیه… اما خیلی عجیبه!
احد تبسم کوچکی زد و پشتی مبل تکیه داد و خیالش راحت شد که بالاخره پیدا شد، مثل پسرش آهسته بیان کرد:
– بیارش خونه، منم زنگ می‌زنم به پدرش.
آریا «باشه‌»ای اظهار کرد و در ماشین را بست و بدون حرف و سوالی گذاشت دخترک به محو کردن خود ادامه دهد. پشت فرمان جای گرفت و دور زد و به‌طرف خونه‌اش راند. خاموشی حاکم در ماشین باعث شده‌بود که زمزمه‌های دخترکِ مرموز را بشنود، اما از میان آن‌ها فقط «من دختر خوبیم» را تشخیص داد. به‌یک‌باره چیزی در ذهنش جرقه خورد، نیم نگاهی به پشتش انداخت و با خود اظهار کرد:
– چه بلایی سرت آوردن؟ نکنه… .
چند دقیقه بعد مقابل درب خونه پارک کرد و بوقی زد. دقیقه‌ای بعد سرایدار در را باز کرد و او وارد حیاط شد، ماشین را به‌سمت پارکینگ هدایت کرد و در جایش پارک کرد‌. پیاده شد و در عقب را باز کرد و با مدارا اظهار کرد:
– دختر خانم پیاده شو.
النا سرش را از روی پاهایی که در آغوشش گحرکت کرده‌بود، برداشت و نگاهی به او انداخت. محوطه‌ی تاریک پارکینگ که از پشت او نمایان بود، باعث شد بیشتر خود را به در پشت سرش فشار دهد و لبانش آویزان شود. آریا تبسمی گرم به رویش پاشید و روی صنقلبی با فاصله‌ی زیاد کنارش جای گرفت و بیان کرد:
– هی کوچولو… به خانواده‌ت زنگ زدن و اونا چند دقیقه دیگه این‌جان تا تو رو با خودشون ببرن.
النا شکاک از گوشه‌ی دیده نگاهی به او انداخت و چیزی ناضافه کرد. صوتی پدر و مادر آریا با گوشش خورد، در حالی که می‌دویدن تا خود را به ماشین او برسانند. آریا وقتی که آوای آن‌ها را متوجه شد تبسمی زد و از ماشین پیاده شد. مادرش با گریه خود را به او رساند سپس سیلی محکم بر گونه‌اش نواخت. النا که شاهد آن‌ صحنه بود، با نگاهای گرد در جایش پرید و بعد گونه‌هایش را محکم گراهی شد و زمزمه کرد:
– نه‌نه… نه من جیغ نمی‌کشم نه.
مادر آریا بعد از ضربه‌ی محکمی که نثار فرزندش کرده‌بود، او را سخت در آغوش گراهی شد و به گریه‌اش ادامه داد. آریا نیز او را محکم در آغوش گرفت که بازویش تیر کشید و آخی از میان لبانش خارج شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان نوشیکا

مشاهده و دانلود ←